حرف های خودمونی

تقریبا مهر ماه هم داره تموم میشه. باز علی مونده و حوضش.

هنوز کامپیوتر ها بدون کامپیوتر دارن درس میخونن. هنوز آموزش ضعیفه . هنوز ما تنهاییم. هنوز از فریاد رس خبری نیست.

نمی دونم کی مجوز تاسیس این دانشگاه رو داده. آخه مگه میشه رشته کا مپیوتر بدون سایت؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

حالا ما که دیگه از دست رفتیم. این ورودی های جدید چه گناهی دارن.

آخه با دادن این مجوزای الکی می خواهیم به کجا برسیم. چرا داریم از اون طرف پشت بوم می افتیم.

پس کی وزارت علوم یا هر جای دیگه ای باید به درد دانشگاه های بی درو پیکر برسه؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

پس کی ما دیده میشیم؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

فقط نیا اینجا که اینا رو بخونی و دم نزنی!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

حرف بزن که فقط با تکرار فریاد صدا می مونه!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!۱

جایی که هیچ کس واسه دیگری ارزش قایل نیست

جایی که هیچ درخواستی شنیده نمیشه

جایی که صداها تو شبای  تاریک و بی نورش گم میشه

جایی که نای فریاد زدن نیست

چه سختنه داشتن یه تعداد همکلاسی زیرآب زن

چه سخته سایت نداشتن

چه سخته پروژه های بی هدف

چه سخته حرف زدن

چه سخته تحمل برخورد های بی رمق

چه بده فکر کردن به آینده

اون گفت بچه های معماری با هم خیلی متحدن. وقتی یه مشکل پیش میاد همه باهم همفکری می کنن. همه پشت هم هستن. شاید به دلیل نوع رشتشونه. اما نه...

"همه می دونیم مشکل اصلی کشور فلسطین نبود اتحاد منسجم هست. گروه های مختلف سعی می کنن اوضاع رو به نفع کشور تموم کنن اما ٬ هیچ کدوم حرف هم قبول ندارن. خوب واضحه ٬ وقتی یه نقطه ضعف به این بزرگی بین مردم فلسطین وجود داره٬ دشمن هم از همین راه وارد میشه."

بهتون برنخوره اما ما کامپیوتری ها هم همینجوری هستیم. گروه های مختلف. یه تعداد شل و وارفته بی حوصله و گیج. یه تعدا عاشق درس بی توجه به هیچ چیز. یه تعداد ٬ ای٬ یه کارایی می کنن که اوضاع بهتر بشه٬ اما به محض اینکه بفهمن کسای دیگه هم سرشونو زیر برف نکردن و در ک می کنن ٬ سریع زیرابشو می زنن. یا حتی اگه شده ...

به هر حال این پست خیلی خودمونی بود . یعنی ما هم کم بی تقصیر نیستیم.

زیاد هم سخت نیست. از همون جمع دوستا ت شروع می شه تا کل کلاس و کل دانشگاه. چیو میگم؟ خوب اتحادو میگم دیگه! حواست کجاست؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

سه ترمی که مثل برق و باد گذشته. و وضعیت هنوز نامشخصه.

تو ایران یه بزرگراه  وقتی ساخته میشه که تعداد تصادفات و کشته ها به حد نصاب رسیده باشه.

 همه جا همینجوریه. حالا تو دانشگاه ما هم ابتدا باید چن تا خروجی بد داشته باشیم تا شاید دانشگاه به وضیت تقریبا مناسب آموزسی برسه. یعنی عمرا قبل از تاسیس دانشگاه  باید به فکر امکانات دانشگاه و اساتید اون بود. بالا خره دانشجو هست دیگه. همه رو یه جا جمع می کنن ٬ چن تا درس آبکی به خوردشون میدن ٬ بعدشم می ره پی کارش. در اینصورت تعداد متقاضیان متخصص کار هم کاهش پیدا می کنه. چون این بدبختا اصلا چیزی بلد نیستن که اظهار وجود کنن.

البته جسارت به بعضی ها نشه. بعضی ها ٬  سعی می کنن  به هرطریقی که شده خودشو نو آپ کنن. که باید به همشون ای ول گفت.

تا سر حرف هم میشه ٬ میگن اینجا دانشگاهه. ما پله اول رو به شما نشون می دیم ٬ باقی با خودتونه.

بابا ٬ شما که پله اولتونم خرابه.

خلاصه واسه ترم جدید دعاکنید تا حداقل عمرمون فنا نشه!